STRAŻ POŻARNA
I to by było na tyle.
To był stary dom.
Durna elektryka.
A ubezpieczenie?
Miałam, ale na razie nic tu po nim. Obiecałam wam dom.
To nie twoja wina.
Słuchajcie.
Zbudujemy nowy dom.
Maddie, dostaniesz piwnicę.
Dobra?
Scout, kumpel podrzucił dla ciebie quada.
- Serio? Nie żartuj. - Nie żartuję.
Przetrwamy to.
Damy radę.
Dopóki jesteśmy razem,
będzie dobrze.
Jasne.
Mam wieści i delfina.
Taylor, prawda?
Dziękuję. A pani to...
Jan. Fryzjerka, sprzedawca antyków…
Staroci.
Dobra
Co powiecie na basen?
A dwa baseny?
Pac-Man? Ping-pong?
I do tego łódki do zderzania.
Co?
- Co tu robimy? - Bądź otwarta.
Cześć wszystkim.
Chodźmy tędy.
Wejdźcie.
I już.
Wszystkich przybiła sprawa z twoim domem,
więc chcieliśmy coś zrobić.
To na pewno coś innego.
To rozwiązanie tymczasowe.
Dopóki się nie odbudujesz.
To nie stanie się szybko.
Wejdźcie i podejmijcie decyzję.
Tędy.
Tato…
Chociaż rzuć okiem. No już.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chodźcie.
Coś pięknego, prawda?
Nie jest idealnie,
ale pomieszczenia mieszkalne
mają pewien specyficzny urok.
Oto jesteśmy.
Super.
O ja cię!
Rozgośćcie się.
Niedawno je zamknęli.
Właściciele wyjechali z kraju, dziwna sprawa.
Ray zajmował się tym miejscem,
sprzątał i dbał o wszystko.
Bo miasto może znaleźć kupca.
To był park i placówka naukowa.
Tu żyli nasi biolodzy morscy.
Są tu sypialnie i oczywiście pokój dzienny.
- Cały budynek dla was. - Caluteńki.
Może być wasz. Co ty na to?
Brak mi słów.
Zostańcie.
Jest super.
Scout zagłosował.
Zostajemy.
Fenomenalnie.
Pamiętajcie o karmieniu fok.
Żartuję.
Witamy w Turtle Island Bay.
- Ochotnicy SAR nie mogą się doczekać. - Ja też.
Ile tu jest sypialni?
Dla Charlie mamy osobne mieszkanko.
Nie martw się, wymyślimy coś.
Jest w porządku.
Zawsze chciałam żyć w przyczepie.
Wolę te od Airstream.
Urocza, prawda?
Na chwilę.
Ładna.
Wszystko ci się podoba.
Nieprawda.
Na przykład ty podobasz mi się teraz coraz mniej.
Nie śmiej się.
Zatkać nosy.
Nie jest dobrze.
Aquaverse.
Brzmi jak muzeum wody i brokatu.
Ależ jesteś dzisiaj radosna.
Co mi przypomina o jutrzejszej terapii, nie zapomnij.
Myślałam, że dopiero za tydzień.
Nie, jutro.
Czas na poprawę jest... jutro.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
To ważny dzień.
- Pierwszy dzień w szkole. - I w pracy.
Ta owsianka jest surowa.
„Dzięki za śniadanie, doceniam to”.
Jak robisz, to rób to dobrze.
Zaraz macie autobus.
Super, jak w więzieniu.
Możesz spacerować.
Jak w więzieniu.
Może będę walczyła o łóżko zaostrzoną łyżką.
Kochani.
Słuchajcie...
Nie jesteśmy tu sami, chodźcie.
O czym on gada?
Momencik.
Wy też to widzicie?
O Boże, pingwin!
Zatrzymamy go?
Chyba jest mu wygodnie.
Jan o tym nie mówiła.
Jest i autobus.
A to pingwin.
Nie chcę kończyć tej imprezy, ale nie możecie się spóźnić.
Pingwin wygrywa z autobusem.
Nie zapomnij o terapii.
Przypominasz mi co osiem minut, nie zapomnę.
Tato?
Chodziłeś z mamą od liceum.
To prawda.
To w ogóle możliwe?
Byłem młodszy od ciebie, kiedy ją poznałem.
Czemu pytasz?
Nieważne.
Nie spóźnij się.
Dobra.
John?
- Paul Simmons. - John West.
- Witam. - Nie mogę się doczekać.
Nie mamy tu dużo, ale to nasz dom.
Myślisz, że oni się nadają? Nie mają doświadczenia.
To ochotnicy.
Mam tu dla nich kwestionariusz.
Kwestionariusz?
Do poważnych sytuacji i tak wzywamy Straż.
Z Morristown?
Tak jest.
W ile tu będą?
Raczej do godziny.
- Serio? - Tak.
To kiepsko.
Trzeba to zmienić.
Przedstawię cię załodze.
Zapraszam, usiądźcie gdzieś.
Twoja kolej.
Nazywam się John West, jestem nowym dowódcą.
Kto kogoś uratował?
A kto by chciał?
Świetnie.
Nauczę was ratownictwa,
nauczę was techniki
i sprawię, że będziecie podporą dla tej społeczności.
Nie będzie łatwo.
To męczące.
Czasem nie będziecie zadowoleni.
Ale dojdziemy do formy
i to Straż Przybrzeżna będzie dzwonić po nas.
Co wy na to?
Tak jest!
Mam dla was kwestionariusz.
Alan, zajmiesz się tym?
John, słuchaj.
- To dobry pomysł? - Co?
Ten ze Strażą Przybrzeżną. O co ci chodzi?
Będzie ciężko, ale już to robiłem.
Kiedy ostatnio pracowałeś z ochotnikami?
Nigdy.
Może lepiej...
Daj im na początku trochę luzu.
Nie martwię się.
A ty?
Ja też nie.
Wszystko gra?
Tak, jasne.
To dobrze.
SIÓDME MISTRZOSTWA TURTLE ISLAND BAY W LITEROWANIU
Jak to działa?
Mam mówić coś głębokiego?
- Mam płakać? - Wysłał cię tu sąd, wiem,
ale i tak mogę ci pomóc.
Jestem po prostu zła.
Czemu?
Przez życie w ogóle.
Moja mama niedawno umarła.
Przykro mi.
Musi ci być ciężko.
Ale podejrzewam, że chodzi o coś jeszcze.
Czyżby?
Tak.
Śmierć mamy to jedno. Czujesz ból, boisz się,
ale taki wybuch…
To głębszy problem.
Prawda?
Być może.
Wiem coś.
Co dokładnie?
Mogę kogoś skrzywdzić.
Wszyscy mieli ją za świętą, a to kłamstwo.
Co byś jej chciała powiedzieć?
Nienawidzę cię.
Mocne słowa. Na pewno?
- Zbyt słabe. Jak mogła? - Co dokładnie?
Umrzeć.
Dobra w tym jestem.
Zrób coś dla mnie.
Mam medytować?
Nie.
Rozluźnijmy się. Chodź.
Pisz pamiętnik.
Serio?
Mam pisać o uczuciach i innych takich gównach?
Dokładnie o takich gównach.
Pisanie o czymś wiele zmienia.
O czym mam pisać?
O sobie, o tym co czujesz, co się dzieje, o naszych spotkaniach.
Tu nie ma właściwych odpowiedzi, po prostu pisz.
Zgoda?
Mogę rysować?
Jasne.
Na początek.
Dobrze.
Życie poza wielkim miastem.
Jak ci się podoba Turtle Island Bay?
Mieszkam w akwarium.
To małe miasto, rozumiem.
Dosłownie.
I jak?
- Pyszne, jak zawsze. - Świetnie.
Jesteś dzisiaj sama?
Mam kłopot z utrzymaniem pracowników.
Wszyscy uciekają.
Do Morristown albo i dalej.
Maddie, tak sobie myślałam.
O rany.
- Co? - Nic.
Chcesz sobie dorobić?
Pracuj dla mnie.
- Serio? - Jasne, po szkole, w weekendy.
Świetny pomysł.
O ilu godzinach mówimy?
Może zaczniesz po szkole? Parę godzin, szczyt.
Szczyt?
Złośliwa jesteś!
Rozmawiałeś z trenerem?
Pytał, czy jestem zainteresowany.
Warto być synem Johna Westa.
Nie gadaj, jesteś lepszy niż ja w twoim wieku.
Testy są w przyszłym tygodniu.
Jeśli się nadam, to wejdę do drużyny.
Nadasz się.
To będzie twój rok.
Co to? Ramówka popołudniowa?
Syn pragnie zdobyć uwagę ojca, bawiąc się w sport jego marzeń.
Sport marzeń? Byłem mistrzem.
- Jasne. - Jestem dumny.
Z was wszystkich.
Może nie z Maddie, jeśli chcemy być szczerzy.
- Dzięki. - Tak tylko mówię.
Nikt nie zakłada, że ty masz złoty bilet.
Lepiej się zamknij.
Przepraszam was.
A on dokąd?
Nie wiem.
To jak, chcesz tę robotę?
Co mam do stracenia?
- Super. - Rewelacja.
Jak tam terapia?
Nie twój interes.
Ja nie chodzę na terapię, jestem normalna.
Kiepski żart!
POTRZEBUJĘ CIĘ
Scout, wczoraj prosiłam, żebyś to odłożył.
Jeśli dzisiaj nie posłuchasz, wezmę ci go na stałe.
Pewnie pisze do mamy.
Co powiedziałeś?
Masz jakiś problem?
Ty zaraz będziesz miał.
- Przestańcie. - Powtórz to.
Powtórz to!
- Bo co zrobisz? - Siadajcie.
Ale już!
Scout.
Wracaj.
ALISON, ZADZWOŃ
CO SIĘ DZIEJE?
MOŻESZ ROZMAWIAĆ?
MAM ZAJĘCIA
PRZEPRASZAM
WSZYSTKO GRA?
CHCIAŁEM CIĘ USŁYSZEĆ
To wystarczy?
TĘSKNIĘ
JA TEŻ
CHYBA SIĘ W TOBIE ZAKOCHAŁEM
Start.
Tak jest.
Czas!
- I jak? - 2:18 i 2:26.
Nieźle, wystarczy być poniżej 2:45.
Lecimy.
Wasza kolej, lecimy.
Pamiętnik...
Worki lodu.
Mamy blender.
Mamy też coś do piña colady.
JEST DO DUPY
Hawajski wieczór na jachcie.
Brzmi dobrze.
Piszesz się?
Jasne.
Zaraz wracam.
- Poezja? - Nie.
Lista rzeczy.
Bo wyglądasz na poetkę.
Tak mnie podrywasz?
Nie jestem zainteresowana.
To było słabe, prawda?
Raczej tak.
To może…
Henry, widziałem cię w szkole.
Maddie. Ja ciebie też.
Mogę tu siąść?
Nie jestem zainteresowana.
Wiem, ale i tak chcę być dla ciebie miły.
- Nie za blisko. - Dobra.
Tak może być?
Wytrzymam.
Fajne pierścionki.
Dzięki.
Jak się mieszka w akwarium?
Śledzisz mnie?
Ta ziemia należała kiedyś do mojej rodziny.
Kiedyś?
Tak.
Długa historia, ale ciekawa.
Wyciągnij długopis.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Nie poddawaj się, Alan!
Daj z siebie wszystko!
I koniec!
Brawo.
5:40.
Nie jest dobrze.
Najgorszy czas.
Wybacz, szefie.
Alan, nie chcę wymówek, a wyników.
Taki wynik na akcji i możesz zginąć albo co gorsza kogoś zabić.
- Tego chcesz? - Nie.
Nikt nie zdał.
Nikt.
Jak poradzicie sobie w prawdziwym życiu?
Pięć minut przerwy.
Potem wszyscy powtarzają.
Rozumiemy się? Wszyscy.
Powyżej trzech
i wylatujecie, przepraszam.
Odpuść im, biegają na piachu.
Odpuściłem.
I nikt nie zdał.
Jak nie dadzą rady, to potrzebujemy nowego zespołu.
- Nie będzie łatwo. - Czemu?
To wszyscy ochotnicy.
- Najgorszy przekroczył limit dwukrotnie. - To Alan.
Powierzyłbyś mu życie?
Alan ma grypę, jest na antybiotykach.
To samotny ojciec, a i tak tu jest. Spójrz na niego.
I tylko on radził sobie z telefonami
w trakcie zeszłorocznych burz.
Działał jak zawodowiec.
I wiesz co…
Powierzyłbym mu życie.
Będziemy mieli problem,
czy tylko mi zależy?
Naciskaj za mocno, a nie będziemy mieli ochotników.
To ich doszkolmy.
Cześć, Charlie.
Scout zniknął.
Co to znaczy? Kiedy?
Coś się stało, wybiegł ze szkoły.
- Dzwoniła nauczycielka. - Zostań z dziewczynami.
Nic im nie mów, bo się przestraszą.
- Dobra. - Nie martw się.
Znajdę go.
- Cześć. - Gdzie się pali?
- Za wcześnie? - Wasz brat zniknął.
Że co?
- Scout? - Miałam wam nic nie mówić.
Tata go szuka.
- Dzwoniliście? - Nie odbiera.
A udostępnianie lokalizacji?
Co to?
Żartujesz?
Nikt na to nie wpadł?
Wasz tata ma telefon z klapką.
Co robisz?
Ładuje się.
- Co się ładuje? - Cierpliwości.
Szkoła jest ostatnia.
Wyłączył telefon.
Poddaję się.
Chyba wiem, gdzie jest.
To w drogę.
- Widziałyście mojego brata? - Ciemne włosy, wysoki…
Nie?
- Nie? - Wybacz.
Gdzie jesteś?
Sprawdź tam.
Witamy w Bostonie.
Pierwszy przystanek to Beacon Street.
Scout, jesteś przemoczony.
Nie odpisywałaś.
Jak tu dojechałeś?
Autobusem.
Z Turtle Island Bay?
Poczekaj.
Alison.
Musiałaś wiedzieć…
Kocham cię.
Przepraszam, że tak to wyszło.
Musiałem się pożegnać.
Też cię kocham.
- Ale to się nie uda. - Wiem, ale…
Musiałaś to wiedzieć.
- Mogłeś zadzwonić. - Nie odbierałaś i nie chciałem…
Alison! Co ty wyprawiasz?
Scout, to ty?
Przepraszam, musiałem jej coś powiedzieć.
Ojciec wie, że tu jesteś?
Wchodźcie!
Cześć.
Jakieś wieści?
Nie.
Nic.
A dziewczyny?
W środku, nic im nie jest.
Jak się trzymasz?
Kiepsko.
Możesz na mnie liczyć.
Jasne.
W końcu jesteśmy tu przez ciebie.
Co to ma znaczyć?
To wszystko to jeden wielki bajzel.
- Co? - Wszystko.
To był zły pomysł.
Mieszkamy w akwarium,
mój zespół nie ściągnąłby kota z drzewa, teraz Scout…
To moja wina?
Próbuję ci pomóc.
Jak masz dzieci…
to wszystko się komplikuje.
Nie zrozumiesz tego.
Sarah miała rację.
Co to ma znaczyć?
Zawsze mówiła,
że w razie wypadku można na ciebie liczyć, ale jakieś wsparcie?
Tu jest gorzej.
Naprawdę…
Chcesz ją w to wciągać?
Mogę ją wciągać, kiedy tylko chcę.
Była moją siostrą.
Boże!
Zawsze skupiałeś się tylko na swoich sprawach.
O czym ty gadasz?
Wszystko robię dla innych ludzi.
Tak. Dla obcych ludzi.
Robię to, co jest właściwe dla rodziny.
I jak ci to idzie?
Cześć.
Znalazłyśmy go.
Pojechał do Bostonu, do Alison.
Wraca autobusem, będzie tu rano.
Uznałam, że was to zainteresuje.
- Dzięki, skarbie. - Dziękuję.
Co jeszcze mówiła?
Korki, pogoda i wiadomości co dziesięć minut.
Teraz zostawiam was z tym klasykiem.
Słuchacie radia 92.7 FM.
Pani kawa, madame.
Dziękuję.
Pamiętasz, jak wagarowaliśmy w liceum?
Nie chciałbyś mieć wagarów od dzieci?
Akurat jak wychodzę?
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Miłego dnia.
Cześć, tato.
Przepraszam. Wiem, że się bałeś, ale…
Musiałem ją zobaczyć.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też.
Mówi dowódca West.
Proszę powtórzyć.
- Simmons? - Co?
Wspinacz spadł z Widow’s Bluff.
Musimy jechać. Alan?
- Tak? - Jak się czujesz?
Świetnie, ale kolano mi trochę…
Potrzebny mi mózg. Jesteś dobrym koordynatorem?
- Tak. - Zbliża się burza, może być ciężko.
Musisz być naszymi oczami.
- Jasne. - Simmons, wskakuj.
Założyłaś pamiętnik?
Tak.
Ale nie wiem, o czym pisać.
Po prostu pisz.
Albo rysuj.
Kartka się wypełni.
Chcesz o czymś pogadać?
Tak.
O tacie.
Co z nim?
To dobry człowiek, ale nie widzi, co się wokół niego dzieje.
Pomocy!
Ściągniemy cię stamtąd!
Nie ruszaj się!
Dobrze.
Simmons, weź sprzęt na górę.
Idę na piechotę, będę pierwszy.
Co masz na myśli?
Chce być silny ze względu na nas,
ale sam nie radzi sobie z jej śmiercią.
A ty sobie radzisz?
Martwię się o niego.
Kochał ją nad życie…
boję się, że jak ją stracił,
przelewa miłość w pracę,
zamiast w nas.
To jak na nią patrzył i jak ją traktował…
zniknęło.
Nie martw się, zaraz cię ściągniemy.
Otwarte złamanie kości piszczelowej, traci dużo krwi.
Musimy się sprężać.
Opuść nosze.
Kiedy umarła...
Duża część jego odeszła razem z nią i tego się boję.
- Czemu? - Nie wiem.
Wiesz.
Boję się, że jego też stracę.
Czemu tak myślisz?
Pracuje w SAR-ze.
Codziennie ryzykuje dla innych życie.
Trzymaj się.
Mówiłaś mu, co czujesz?
Ma dość innych problemów.
Nie musisz być rodzicem dla swojego ojca.
Wiem, ale nie ułatwiam mu pracy.
Dlatego tu jestem.
Masz problemy, które musisz przepracować.
Może to jest źródło gniewu?
Co?
Nigdy nie powiedziałaś ojcu, co naprawdę czujesz.
Mam na myśli…
Ważne rzeczy.
To, czego się boimy.
Dzień dobry.
Cześć.
Dzień dobry.
Dobrze wyglądam?
Uroczo.
Mówiłam.
Słuchajcie, czas na spotkanie rodzinne.
Wiem, że jest ciężko.
Czego byśmy nie zrobili,
mama do nas nie wróci.
Wiedziała, że nie będzie nam lekko.
Ale ja wiem, że jej upór i siła
żyją w każdym z was.
Musicie żyć i spełniać swoje marzenia dla niej.
I dla niej dawać znać, jeśli chcecie zniknąć,
jadąc za dziewczyną do Bostonu.
Przepraszam.
Ale na pewno by jej się to spodobało.
Posłuchałeś serca.
Jesteśmy drużyną. Jesteśmy rodziną.
Musimy trzymać się razem, choćby nie wiem co.
Bez niej będzie ciężko.
Ale wiecie co?
Damy sobie radę.
Damy radę.
Uda nam się.
Patrzcie.
Tux.
Chodź do nas.
- No chodź. - Tux?
Dałaś mu imię? Dałaś temu czemuś imię?
To nie coś.
To pingwin afrykański.
I to jej imię.
To dziewczynka.
Skąd miałam to wiedzieć?
Tylko ja mam tu oczy?
Niegrzeczny pingwin miesiąca.
Adekwatnie.
Trochę oklepane.
My jesteśmy spokrewnieni?
Też zadaję sobie to samo pytanie.
Tux, idziemy.
Wybacz.
To nasza nowa norma.
Cześć.
Mieszkam w akwarium w Turtle Island Bay.
Każdy jest tu strasznie normalny.
Czuję się jak wariatka.
TESTY ZAPAŚNICZE
Powtarzam to od początku.
Ja wiem, co mnie męczy.
Ale jak to powiedzieć tacie?
- No już! - Brawo!
Dalej, dalej!
Alan, stać się na więcej!
Pięknie.
- Dalej! - I czas!
On znajduje w ludziach to, co najlepsze.
Boję się, że jak mu powiem, to znajdziemy w nim to, co najgorsze.
Cześć, co się dzieje?
Możemy o czymś pogadać?
Jasne.
Muszę wiedzieć, że mogę do ciebie zawsze przyjść
i że nie będziesz mnie oceniał.
Nigdy.
Dobra.
Nie wiem, jak się tu znaleźliśmy.
Tato, potrzebujemy zakupów, nie ma mleka.
Rozmawiamy właśnie, możemy…
- Jasne. - Chwilka.
Dobra, dzięki.
- Mleko! - Co mówiłaś?
Nieważne.
Proszę cię.
O co chodzi?
Martwię się o ciebie…
nie zrób nic głupiego.
Głupia sprawa, to na pewno skomplikowane.
Kochałam moją mamę.
Czuję, że powinnam od tego zacząć.
Ale miała romans,
a potem umarła.
Tyle wiem.
Tyle widziałam.
Jak to powiedzieć ojcu, żeby nie złamać mu serca?
Napisy: Jędrzej Kogut